Nowa produkcja Canal+ Polska

Stacja Canal+ Polska wyprodukowała kolejny film dokumentalny, tym razem jest to film pt. "W cieniu Don Giovanniego". Już 10 kwietnia br. w Warszawie, w kinie Kinoteka odbędzie się przedpremierowy pokaz filmu. Choć emisja tego dokumentu na antenie Canal+ pojawi się 31 maja, ja jednak już dziś zapraszam Państwa do przeczytania bliższych informacji.

W CIENIU DON GIOVANNIEGO
dokument, 2003, Polska, 74'
reżyseria: Rafael Lewandowski

Jak powstaje opera? Ile osób jest w to zaangażowanych? Jak koordynuje się pracę techników i artystów tworzących przedstawienie?

Powstało wiele dokumentów opowiadających o tym, jak robi się filmy. Dużo zostało również powiedziane o kulisach przygotowań do sztuk teatralnych czy koncertów. Opera tymczasem tradycyjnie postrzegana jest jako sztuka elitarna i niedostępna. O ile mówi i pisze się o niej samej, o tyle o kulisach jej powstawania nie wiadomo praktycznie nic. A przecież - jak mówi Rafael Lewandowski, reżyser dokumentu - opera to sztuka totalna, która łączy w sobie zarówno literaturę, teatr, jak i muzykę czy taniec.

Głównym zamysłem filmu Lewandowskiego jest ukazanie codziennej pracy ludzi zaangażowanych w stworzenie inscenizacji, odsłonięcie kulisów świata mało dostępnego nie tylko dla przeciętnego człowieka, ale również dla stałego bywalca opery. Ostatnie dwa tygodnie przed grudniową premierą "Don Giovanniego" Wolfganga Amadeusza Mozarta reżyser spędził praktycznie wyłącznie w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej w Warszawie. Aby jak najbardziej zbliżyć się do ekipy, nie zakłócając jednocześnie rytmu jej prac, filmował samodzielnie małą kamerą umożliwiającą mu mobilność i zapewniającą dyskrecję. Dokument ma formę kroniki przedstawiającej końcowe etapy powstawania spektaklu. Głównymi osobami, na których skupia swoją uwagę są: dyrygent Jacek Kaspszyk, reżyser Mariusz Treliński i projektant kostiumów Arkadius. Filmując ich podczas prób, skoncentrowanych na pracy, Lewandowski próbuje zrozumieć i bez słowa komentarza przekazać zamysł artystyczny nowej interpretacji arcydzieła Mozarta.

Przy przedsięwzięciu pracowało kilkadziesiąt osób. Tak jak w przypadku wszystkich przedstawień Opery Narodowej, cała dekoracja i wszystkie kostiumy powstały na miejscu. Teatr Wielki jest, jak się okazuje, samowystarczalną manufakturą zatrudniającą mistrzów: stolarzy, szewców, farbiarzy, krojczych, krawców, perukarzy i wielu innych specjalistów. Lewandowski podgląda ich pracę, krok po kroku odsłania skomplikowany łańcuch działań, w efekcie których powstaje inscenizacja. Pokazuje również skomplikowaną stronę techniczną takiego przedstawienia, jego rozmach i skalę.

W CANAL+ dokument pokazany zostanie w sobotę, 31 maja 2003, w dniu premiery inscenizacji w Los Angeles Opera.

RAFAEL LEWANDOWSKI
reżyser dokumentu
Rafael Lewandowski urodził się w 1969 roku w polsko-francuskiej rodzinie. Jako dziecko uczęszczał do szkoły muzycznej. Do dziś muzyka jest, obok filmu, jego wielką miłością. Potem kształcił się na paryskiej Sorbonie, gdzie zdobył licencjat na wydziale studiów kinematograficznych. W tym samym czasie zdobywał doświadczenie pracując jako asystent na planach filmów fabularnych, reklamowych i telewizyjnych. Następnie z szóstą lokatą obronił dyplom na wydziale reżyserii francuskiej państwowej szkoły filmowej La Fémis. Jego pasją jest kino, ale - jak twierdzi - warunkiem robienia dobrych filmów fabularnych jest umiejętność obserwowania i reżyserowania rzeczywistości, a tego najlepiej można nauczyć się realizując dokumenty. Lewandowski dotychczas zrealizował je cztery. Pierwszym była nakręcona w Polsce w 1996 roku "Cela". Film otrzymał nagrodę na festiwalu Traces de Vie (Vic-Le-Comte, Francja). W 1998 roku powstał emitowany na antenie CANAL+ Polska "Cień na duszy" (Un ombre dans les yeux), portret scenografa Willy'ego Holta. Trz"cim filmem dokumentalnym był zrealizowany w 2000 roku "Audiences", opowiadający o pracy dziennikarzy podczas procesu Maurice'a Papona. Rafael Lewnadowski ma na swoim koncie również kilka filmów krótkometrażowych. Obecnie kończy pracę nad kolejnym dokumentem "Mohamed Zran, tunezyjski reżyser" oraz przygotowuje się do kręcenia swojego pierwszego filmu fabularnego "W objęciach", który realizowany będzie w Warszawie.

Kilka słów o pracy nad dokumentem "W cieniu Don Giovanniego":

Dlaczego postanowiłem zrobić ten film?
Po pierwsze zawsze interesowało mnie to, co nie jest widoczne na pierwszy rzut oka. W twórczości dokumentalnej najbardziej lubię rolę "podglądacza". Lubię tematy, które wymagają bliskiego i dyskretnego kontaktu reżysera i bohaterów. Najchętniej kręcę filmy sam, przyjmując rolę reżysera i operatora. Pozwala mi to pozostawać mało widocznym i nie przeszkadzać. Po drugie, muzyka jest, po filmie, moją drugą pasją. Realizując film, zawsze staram się usłyszeć, jak on brzmi. Dobry montaż to dla mnie kwestia wyczucia rytmu.

Dlaczego właśnie dokument o operze?
Tak jak większość ludzi nie miałem pojęcia, jak tworzy się operę. Ten świat był dla mnie niesamowitym odkryciem. Nie zdawałem sobie sprawy, ile osób pracuje w cieniu solistów, po to, by mogli oni wyjść na scenę. Opera nie śpi nigdy, a wewnątrz teatr przypomina prawdziwą manufakturę, praca wre tam dzień i noc. Niewyobrażalna jest ilość detali, o które trzeba zadbać, by uzyskać końcowy efekt. Czasem są one niedostrzegalne z widowni, a jednak konieczne dla całokształtu. Kiedy rozpoczynałem kręcenie filmu na dwa tygodnie przed premierą, jako laikowi wydawało mi się, że nic nie jest gotowe, że to niemożliwe, żeby udało się wszystko zamknąć na czas. Każdy w skupieniu zajmował się swoją pracą i zdawało się, że poszczególne ekipy mało się ze sobą komunikują. Potem okazało się, że wszyscy dokładnie wiedzieli, co i jak mają robić, żeby zdążyć na wspólne próby dziesięć dni przed premierą.

Czym jest dla mnie ten film?
Poza tym, że podczas realizacji dokumentu odkryłem dla siebie na nowo operę, była to dla mnie również prawdziwa lekcja reżyserii. Obserwowanie Trelińskiego podczas pracy to bardzo ciekawe doświadczenie. Po pierwsze, ma on nieprzeciętną, moim zdaniem, wyobraźnię wizualną. Potrafi genialnie połączyć elementy filmu, teatru i muzyki, tworząc przy tym obrazy, które na długo zapadają w pamięć. Poza tym, jako reżyser jest uważny i spokojny. Dla wszystkich miał czas, każdego słuchał. Nie tracił cierpliwości nawet w najtrudniejszych momentach, na kilka dni, a nawet godzin przed premierą. To dla mnie naprawdę godna podziwu postawa i myślę, że będąc aktorem marzyłbym o takim reżyserze.

BOHATEROWIE DOKUMENTU - TWÓRCY INSCENIZACJI I SOLIŚCI
8 grudnia 2002 roku w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej w Warszawie odbyła się premiera "Don Giovanniego" Wolfganga Amadeusza Mozarta. Przedstawienie zrealizowane zostało w koprodukcji z Los Angeles Opera, której dyrektorem artystycznym jest światowej sławy tenor Placido Domingo.

Twórcy inscenizacji:
dyrygent - Jacek Kaspszyk
reżyseria - Mariusz Treliński
dekoracje - Boris F. Kudlicka
choreografia - Emil Wesołowski
przygotowanie chóru - Bogdan Gola
reżyseria świateł - Felice Ross
współpraca muzyczna - Chikara Imamura
asystenci dyrygenta - Michał Klauza, Iwona Sowińska
przygotowanie muzyczne solistów - Anna Marchwińska
konsultacja dramaturgiczna - Zdzisław Jaskuła
asystent reżysera - Jerzy Krysiak
asystent-koordynator - Danuta Grochowska
asystenci scenografa - Arkadiusz Chrustowski, Lilia Ostrouch, Jadwiga Wóycicka
asystenci projektanta kostiumów - Dominika Korzeniowska, Agata Koschmieder, Lisa James, Joanna Medyńska
charakteryzacja - Gonia Wielocha
pianiści-korepetytorzy solistów - Mirosława Brzezińska, Helena Christenko, Janina Anna Pawluk
konsultacja językowa - Anna Księżopolska-Makuracka
dyrygent chóru - Mirosław Janowski
pianiści-korepetytorzy chóru - Ewa Goc, Maciej Rostkowski
asystent choreografa - Janina Galikowska
przygotowanie statystów - Wiesław Borkowski
inspicjenci - Teresa Krasnodębska, Marzenna Domagało
sufler - Lech Jackowski
przygotowanie tekstu na tablicę świetlną - Halina Kerner
komputerowa obsługa tablicy świetlnej - Barbara Rakowska
kierownictwo obsługi sceny - Stanisław Jurkiewicz, Andrzej Wróblewski
kierownictwo produkcji dekoracji i kostiumów - Bogusław Synkiewicz
światła - Stanisław Zięba
dźwięk - Iwona Saczuk, Małgorzata Skubis

Soliści:
Monika Cichocka - Donna Anna
Iwona Hossa - Donna Anna
Lada Biriucov - Donna Elvira
Bożena Harasimowicz-Haas - Donna Elvira
Bogna Forkiewicz - Zerlina
Natalia Puczniewska - Zerlina
Katarzyna Trylnik - Zerlina
Robert Gierlach - Don Giovanni
Wojciech Gierlach - Don Giovanni
Mariusz Kwiecień - Don Giovanni
Rafał Siwek - Komandor
Romuald Tesarowicz - Komandor
Leszek Świdziński - Don Ottavio
Adam Zdunikowski - Don Ottavio
Daniel Borowski - Leporello
Jacek Janiszewski - Leporello
Grzegorz Bayer - Masetto
Piotr Nowacki - Masetto

JACEK KASPSZYK
dyrygent
W 1975 roku ukończył dyrygenturę, teorię muzyki i kompozycję w warszawskiej Akademii Muzycznej. Zadebiutował w stołecznym Teatrze Wielkim realizacją "Don Giovanniego" w reżyserii Macieja Prusa. W 1977 roku zdobył III nagrodę w prestiżowym konkursie Herberta von Karajana w Berlinie. Zaowocowało to wkrótce jego debiutem w Filharmonii Berlińskiej i w Nowym Jorku. Już w rok później został pierwszym dyrygentem Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia i Telewizji, z którą odbył kilka europejskich tournée.

W 1982 roku przeniósł się do Londynu, gdzie występował regularnie ze wszystkimi londyńskimi orkiestrami, a w latach 1983 - 1987 był pierwszym dyrygentem Capital Radio's Wren Orchestra. Występował z wieloma orkiestrami Zjednoczonego Królestwa i niemal całej Europy. W latach 1991 - 1995 sprawował funkcję pierwszego dyrygenta i doradcy muzycznego North Netherlands Orchestra.

Odbył tournée z Yomiuri Nippon Symphony, występował z Tokyo Philharmonic, Hong Kong Symphony i New Zealand Symphony. W Ameryce Północnej dyrygował w San Diego Symphony, Cincinnati Symphony, Winnipeg Symphony, Calgary Symphony i w Detroit Opera. Jednocześnie współpracował z teatrami operowymi na całym świecie.

W 1994 roku ponownie rozpoczął współpracę z Polską: Teatrem Wielkim - Operą Narodową, Filharmonią Narodową, Simfonią Varsovia, Warszawską Operą Kameralną i Warszawską Orkiestrą Symfoniczną. W 1998 roku został dyrektorem artystycznym i muzycznym, a od września 2002 roku dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Wielkiego - Opery Narodowej.

MARIUSZ TRELIŃSKI
reżyser opery
Reżyser filmowy, teatralny i operowy uważany za jednego z najciekawszych współczesnych twórców scenicznych. Znany jest przede wszystkim z bardzo nowoczesnych interpretacji dzieł klasycznych.

W 1986 roku został absolwentem Wydziału Reżyserii PWSFTviT w Łodzi, a już rok później pojawił się jego głośny film telewizyjny "Zad Wielkiego Wieloryba". W 1990 roku Treliński zadebiutował na dużym ekranie adaptacją słynnej powieści Stanisława Ignacego Witkiewicza "Pożegnanie jesieni". Na festiwalu w Gdyni film został przyjęty entuzjastycznie i uhonorowano go nagrodą im. Andrzeja Munka za najlepszy debiut roku w kategorii reżyserskiej i operatorskiej. W 1995 roku przyszła kolej na "Łagodną" według znakomitego opowiadania Fiodora Dostojewskiego oraz w roku 1999 na "Egoistów". Do wszystkich tych filmów napisał scenariusze. Pracował również dla Teatru Telewizji, a w latach 1990 - 1992 był dyrektorem artystycznym Studia Filmowego im. Karola Irzykowskiego.

Debiutem Mariusza Trelińskiego na scenie operowej była realizacja "Wyrywacza serc" Elżbiety Sikory w Teatrze Wielkim (Sala Młynarskiego, 1995). Spektakl ten miał swoją drugą premierę latem 1997 roku w paryskim Centre Pompidou. W roku 1999 w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej w Warszawie odbyła się premiera "Madame Butterfly" Giacomo Pucciniego w jego reżyserii. Interpretacja Trelińskiego bardzo spodobała się Placido Domingo. Zapoczątkowało to ich współpracę, której efektem jest właśnie "Don Giovanni" Mozarta. W 2001 roku za reżyserię "Króla Rogera" Karola Szymanowskiego Treliński otrzymał nagrodę im. Karola Szymanowskiego. Jeszcze tego samego roku wystawiono w jego reżyserii "Otella" Giuseppe Verdiego, a w 2002 roku "Oniegina" Piotra Czajkowskiego i "Don Giovanniego" W. A. Mozarta.

ARKADIUS
projektant kostiumów
Arkadiusz Weremczuk jest w tej chwili jednym z czołowych brytyjskich projektantów mody. Urodził się w Lublinie, a dzieciństwo spędził w Parczewie. W 1988 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim na Wydziale Pedagogiki, których jednak nie ukończył. Postanowił zająć się realizacją swojego marzenia, jakim od zawsze była kariera w świecie mody. Do Londynu trafił przez Toskanię i Monachium w 1994 roku. Słabo wówczas radził sobie z angielskim, ale szybko nadrobił ten brak i wkrótce dostał się na studia w prestiżowym Central St. Martin's College of Art & Design. Ukończył je w 1999 roku z wyróżnieniem, a jego pokaz kończący studia był dużym wydarzeniem w świecie mody. Jeszcze w trakcie nauki, w 1997 roku stworzył swoją własną markę. Początkowo ubierał małą grupę prywatnych klientów, jednak jego talent przyciągał coraz bardziej znane osobistości. Dziś wśród jego klientów znaleźć można sławne nazwiska takie, jak: prezes szwajcarskiej wytwórni zegarków Ebel, Christina Aguilleira, Alicia Keys, Graham Norton czy Pink. W 2001 roku znalazł się na liście dziesięciu najważniejszych projektantów Wielkiej Brytanii. W swojej błyskotliwej karierze otrzymał wiele wyróżnień, a wśród nich prestiżową nagrodę od rządu brytyjskiego z Narodowego Funduszu Nauki, Technologii i Sztuk Pięknych (NESTA). Znany ze swojej oryginalności Arkadius obecny był ze swoimi pokazami na niemal każdym ważnym wydarzeniu międzynarodowej sceny mody. W styczniu 2002 roku otworzył swój pierwszy butik w centrum Londynu, a w połowie maja tego roku - w Warszawie.

Jego kontrakt z Los Angeles Opera i Teatrem Wielkim Operą - Narodową w Warszawie na zaprojektowanie kostiumów do "Don Giovanniego" był dużym zaskoczeniem w świecie mody. Zwykle współpracę taka proponuje się starszym i bardziej renomowanym firmom. Sam Arkadius o tym marzył i - jak twierdzi - jest ogromnie szczęśliwy, że tak szybko udało mu się zadebiutować w operze.

PRODUKCJE DOKUMENTALNE CANAL+ POLSKA
Dokument jest w programie CANAL+ pozycją ważną i docenianą, gdyż jak wykazują badania, dobre filmy dokumentalne osiągają oglądalność zbliżoną do widowni filmów fabularnych. Stacja z uwagą obserwuje więc wszystko, co interesujące w światowym dokumencie, aktywnie włączając się w jego produkcję w Polsce. Począwszy od 1995 roku przy finansowym udziale CANAL+ powstały 22 filmy dokumentalne.

Ogólnopolski Spis Firm | Fotogaleria | Fotki, randki | filmy blu-ray | opony | bielizna

Kredyt hipoteczny | orkisz | teksty piosenek | Kredyty | sklep motoryzacyjny | Everest | Titan | Internet Poker

Catering Wesele Ślub | druk wielkoformatowy | biuro nieruchomości Wrocław | usługi informatyczne Legnica

promocja stron | Zakopane | hale | biżuteria | kolczyki | baseny ogrodowe | Szkolenia dla firm | Wakacje z Niemiec